27/3/2006 - ZaMan FoRmU BozDu
Ve zaman geri döndü. Gidişi o kadar korkutmuştu ki beni, dedim ben susayım, zaman konuşsun. Konuştu:
“Ben durunca varsınız. Bense akarken varım. Ama görme işini akarken değil de durunca yaptığınızdan beni de o boyutlardan biri sanıyorsunuz.”
Lafı aslında herkese değildi kuşkusuz. Birilerinin bozduğu gerçekliği bir daha bozanlara konuştu zaman. Ben yine sustum, o devam etti:
“Durumlar olmasaydı boyutlar da olmazdı. Ben ise aradayım ve iki durum gerekiyor benim üzerime konuşmanız için.”
Ben yine konuşmak istedim, ikinci durumun içindeyim çünkü bir kere bozuldu herşey kafamda bir yanlış yüzünden (zamana dördüncü boyut demek) ve şimdi onu temizlemeye çalışıyorum. Sözü zamana bırakarak:
“Beni forma oturtmak zorunda mı insan! İnsan, ben diyen hayvan. Ben deyip de kendi içine bakamayan ama dışından bakmasını yeterli bulup bilen hayvan olmak için kategorize eden hayvan. Üç boyut gerçeklikte varsa da gerçeğin kendi değildir. Gerçek başka bir şey ve ona dört denerek varılmaz. Dörtten sonra çünkü sıfır gelebilir beşi getirmezsen, beş denecekse bu daha altıyı da ister yediyi de ister...”
Bu laflar ağrıma gitti. Ama yüzüm olmadığı için bir ses çıkaramadım. Sesi de çünkü beşinci boyut sanıyordum. Ve biliyorum ki önce ses vardı fakat ben sesli saymadım. Zaman saymaya başladı:
“Altı yedi... Bu işe sayı sayma denir ve bu beni örgütmenin bir yoludur. İnsan alet yapan hayvan. Zaman organizasyonu aletini de yapmış, elektron kontrol makinesi, ya da halk diliyle bilgisayar”
Bu sefer korktum. İstedim ki zaman bir daha intihar etsin. O kadar çok istedim ki karşı çıkmak zorunda kaldım zamana.
Ve ben diyorum tekrar. Zamansız da olabilirim. Üç boyutlu ama zamansız. Bu ya her anda durmakla olacak ya da her duran andan çıkmakla.
Sustu zaman. Onun susması benim düşünmem demektir. Düşündüm. Dedim ki ben varım benim etrafımdakilerde bir ben var ve benim “bu sayfada olma beni”m var. Hepimiz ayrı bir şey, hepimiz bir şey. Ve bu benden çok var, her yerde bir ben var çünkü. Bunları iyi ki de söylemişim: Zaman intihar etti ama sayfa bitmişti. Zamana gerek kalmamıştı çünkü zaman, zaten, gerekince var. Bu gereksinme ama kaçınılmaz. Şimdi biliyorum ki zaman gene gelecek.
| 
