Adımla çağırın derdi hep bana Adını severdi, Adımlarını izlerdi hep kendinin Aklının kaldırım taşlarında Oscar Canlı ve sade gibi sessizdi eşsiz krom ozanlar yalnızlığında Soluksuzdu soğuk uzun koşular ...
Ve zaman geri döndü. Gidişi o kadar korkutmuştu ki beni, dedim ben susayım, zaman konuşsun. Konuştu: “Ben durunca varsınız. Bense akarken varım. Ama görme işini akarken...